Hipertermia w leczeniu onkologicznym – rodzaje i mechanizm działania

Home / Aktualności / Hipertermia w leczeniu onkologicznym – rodzaje i mechanizm działania

W hipertermii onkologicznej rozróżnia się hipertermię miejscową oraz hipertermię całego ciała (ogólnoustrojową). W onkologii konwencjonalnej główne badania powstały w oparciu o zalety płynące z wykorzystania hipertermii w połączeniu chemioterapią lub radioterapią. Hipertermia miejscowa to metoda, w której ciepło jest stosowane tylko i wyłącznie na guza (miejscowo), więc pozostawia to zdrowe tkanki poza wpływem ciepła. Jednym z powodów, dla których hipertermia miejscowa jest efektywna stanowi fakt, że komórki nowotworowe zawierają w sobie inny rodzaj białka, które jest grubsze i o wiele większe niż normalne. Podczas zabiegu, ten typ białka wchłania energię podczas wystawienia na pole elektromagnetyczne MRI. Powoduje to nagrzanie komórki nowotworowej do bardzo wysokiej temperatury 42°C. Sąsiadujące zdrowe komórki nie są objęte tym działaniem w ogóle, dzięki czemu nagrzewają się w o wiele mniejszym stopniu.

Hipertermia całego ciała skupia się głównie na aktywowaniu całego systemu immunologicznego. Gorączka pobudza system odpornościowy pacjenta do niszczenia komórek nowotworowych i powoduje zwiększone reakcje odpornościowe w całym ciele. Sztuczna, generowana elektrycznie z zewnątrz hipertermia przyczynia się do wzrostu temperatury czy to w obrębie guza nowotworowego (hipertermia miejscowa), czy to w całym organizmie (hipertermia całego ciała) i dlatego stanowi dobre uzupełnienie chemioterapii lub radioterapii. Przy hipertermii miejscowej wykorzystywana jest tzw. metoda pojemnościowa: pacjent działa jak izolator umieszczony między dwiema aktywnymi elektrodami i staje się swoistym kondensatorem pomiędzy elektrodami. Podczas zabiegu hipertermii tkanka nowotworowa podgrzewana jest z zewnątrz do temperatury 38 – 42 stopni Celsjusza. Taka zmiana temperatury prowadzi do niedoborów tlenu i substancji odżywczych w obrębie guza nowotworowego.

W ten sposób dochodzi do zakwaszenia podgrzewanych komórek i zakłócenia komórkowej przemiany materii, co może być przyczyną autodestrukcji czyli tzw. apoptozy poszczególnych komórek guza. Co ważne, podwyższona temperatura nie powoduje uszkodzenia zdrowych komórek, które w warunkach podwyższonej temperatury funkcjonują normalnie. Dzięki dowolnej regulacji aplikowanej energii, leczenie może być dostosowane do danego pacjenta i specyfiki jego guza. Hipertermia była początkowo stosowana jako terapia niezależna. Z czasem zaczęto używać jej w połączeniu z terapiami konwencjonalnymi (chemioterapią i radioterapią), a w niektórych ośrodkach – eksperymentalnie – w połączeniu z hormonami czy w połączeniu z terapią immunologiczną. Lata badań pokazały, że sama hipertermia jest bezpieczną metodą dla większości pacjentów, którzy zmagają się z różnymi typami nowotworów. Biologiczne działanie hipertermii jest wielorakie. Jako metoda samodzielna zmienia ona profil odpowiedzi immunologicznej organizmu, stymulując go do wzrostu odpowiedzi na obecność nowotworu. Komórki nowotworowe są niewidoczne dla systemu immunologicznego, ale zmieniają się pod wpływem podwyższonej temperatury. Na ich powierzchni tworzą się  “białka szoku cieplnego” HSP70, HSP 76 tj.  proteiny, które sprawiają, że komórki nowotworowe stają się widoczne dla systemu immunologicznego.  Białka te aktywują limfocyty T do bezpośredniego niszczenia komórek rakowych i są dla nich swoistym drogowskazem do komórek nowotworowych. Ogólnoustrojowe wzmocnienie immunologiczne pod wpływem gorączki działa poza tym wzmacniająco na cały organizm pacjenta uśmierzając przy okazji ból i poprawiając przemianę materii.


Źródło, zobacz więcej na: https://www.zwrotnikraka.pl/hipertermia-raka-w-leczeniu-onkologicznym/ |